.png)
Υπάρχει μια από τις πιο επίμονες ψευδαισθήσεις της επιχειρηματικότητας, ότι δηλαδή η ανάπτυξη λύνει προβλήματα. Στην πράξη, πολύ συχνά κάνει το ακριβώς αντίθετο. Η ανάπτυξη δεν διορθώνει αδυναμίες. Απλώς τις πολλαπλασιάζει!
Μια επιχείρηση που λειτουργεί οριακά στους 10 πελάτες, συνήθως καταρρέει στους 1.000. Μια ομάδα που επικοινωνεί εμπειρικά στα 5 άτομα, χάνει τον έλεγχο στα 50. Ένα προϊόν που συντηρείται από ηρωισμό λίγων ανθρώπων γίνεται ανεξέλεγκτο όταν αποκτήσει αγορά.
Το scale δεν είναι αύξηση μεγέθους. Είναι αύξηση πολυπλοκότητας.
Πολλοί ιδρυτές αντιμετωπίζουν την ανάπτυξη ως πρόβλημα ταχύτητας. Περισσότερες πωλήσεις, περισσότερα features, περισσότερα κανάλια, περισσότερες προσλήψεις. Όμως τα πραγματικά bottlenecks εμφανίζονται αλλού! Στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, στη ροή πληροφορίας, στην κατανομή ευθυνών και στην αρχιτεκτονική των διαδικασιών.
Αυτό εξηγεί γιατί εταιρείες με ισχυρό προϊόν συχνά δυσκολεύονται να μεγαλώσουν. Όχι επειδή το προϊόν δεν είναι αρκετά καλό, αλλά επειδή το λειτουργικό τους μοντέλο παραμένει μικρής κλίμακας.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι οργανισμοί που συνεχίζουν να βασίζονται σε άτυπη γνώση. Όσο η πληροφορία βρίσκεται «στο κεφάλι των έμπειρων ανθρώπων», η εταιρεία φαίνεται αποτελεσματική. Μέχρι τη στιγμή που ο όγκος αυξηθεί ή κάποιος κρίσιμος άνθρωπος αποχωρήσει. Τότε αποκαλύπτεται ότι δεν υπήρχε σύστημα, αλλά προσωρινή ισορροπία.
Το ίδιο φαινόμενο εμφανίζεται έντονα στην τεχνολογία. Ένα πληροφοριακό σύστημα μπορεί να εξυπηρετεί λίγους χρήστες χωρίς αυστηρή διακυβέρνηση δεδομένων. Όταν όμως προστεθούν νέα interfaces, integrations, κανονιστικές απαιτήσεις και αυξημένος όγκος συναλλαγών, η πολυπλοκότητα εκρήγνυται. Ξαφνικά, η ομάδα δεν αναπτύσσει πλέον προϊόν, αλλά διαχειρίζεται εξαιρέσεις.
Ο Jim Collins περιγράφει ότι οι μεγάλες εταιρείες δεν μεγαλώνουν επειδή κυνηγούν περισσότερες ευκαιρίες αλλά επειδή δημιουργούν μηχανισμούς που επιτρέπουν την επανάληψη της επιτυχίας. Ο Peter Senge από άλλη σκοπιά εξηγεί ότι κάθε οργανισμός λειτουργεί ως σύστημα αλληλεξαρτώμενων αποφάσεων. Και ο Conway είχε ήδη παρατηρήσει ότι τα συστήματα αντικατοπτρίζουν τη δομή των οργανισμών που τα δημιουργούν.
Με άλλα λόγια, δεν κάνεις scale μόνο στο προϊόν. Κάνεις scale στη δομή που παράγει το προϊόν.
Οι επιχειρήσεις που αντέχουν στον χρόνο δεν είναι απαραίτητα οι πιο γρήγορες ούτε οι πιο καινοτόμες. Είναι εκείνες που χτίζουν μηχανισμούς ώστε η επιτυχία να μην εξαρτάται από την προσωπική υπερπροσπάθεια. Γιατί όταν μια επιχείρηση μεγαλώνει χωρίς σύστημα, δεν δημιουργεί δυναμική.
Δημιουργεί επιταχυνόμενο χάος.
Βιβλιογραφία
- Collins, J. (2001). Good to Great: Why Some Companies Make the Leap… and Others Don’t. New York: HarperBusiness.
- Senge, P.M. (2006). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. Revised Edition. New York: Doubleday.
- Conway, M.E. (1968). ‘How Do Committees Invent?’, Datamation, 14(4), pp. 28–31.
- McChrystal, S. et al. (2015). Team of Teams: New Rules of Engagement for a Complex World. New York: Portfolio.
- Blank, S. and Dorf, B. (2020). The Startup Owner’s Manual. Pescadero: K&S Ranch.
