Οι επιχειρήσεις δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν καινοτομούν. Αποτυγχάνουν επειδή δεν μαθαίνουν

Συχνά αντιμετωπίζουμε την καινοτομία σαν πρόβλημα δημιουργικότητας. Λες και οι επιχειρήσεις που μένουν πίσω δεν είχαν αρκετές ιδέες, αρκετά workshops, αρκετά post-it στους τοίχους ή αρκετές παρουσιάσεις με τη λέξη “transformation”. Η πραγματικότητα είναι πιο δύσκολη. Οι περισσότερες επιχειρήσεις δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν σκέφτηκαν κάτι νέο. Αποτυγχάνουν επειδή δεν κατάφεραν να μάθουν αρκετά γρήγορα από αυτό που ήδη συνέβαινε μπροστά τους.

Η μάθηση σε έναν οργανισμό δεν είναι σεμινάριο. Είναι μηχανισμός προσαρμογής. Είναι η ικανότητα να βλέπεις το λάθος όχι ως προσωπική αποτυχία, αλλά ως πληροφορία. Να καταλαβαίνεις ότι ένα προϊόν που δεν πουλάει, ένας πελάτης που διαμαρτύρεται, ένα σύστημα που καταρρέει, μια ομάδα που καθυστερεί, δεν είναι απλώς προβλήματα προς διόρθωση. Είναι feedback από την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα, σε αντίθεση με την εσωτερική ιεραρχία, δεν ενδιαφέρεται για το ποιος είχε δίκιο στο meeting.

Ένα startup μπορεί να έχει μια εξαιρετική ιδέα για μια εφαρμογή, αλλά αν επιμένει να χτίζει features χωρίς να παρατηρεί πώς πραγματικά συμπεριφέρεται ο χρήστης, δεν καινοτομεί. Απλώς κατασκευάζει. Μια μεγάλη εταιρεία μπορεί να επενδύει εκατομμύρια σε AI, αλλά αν δεν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο παίρνει αποφάσεις, μοιράζει ευθύνη και αξιολογεί δεδομένα, δεν μετασχηματίζεται. Απλώς προσθέτει τεχνολογικό θόρυβο πάνω σε παλιές συνήθειες.

Η καινοτομία απαιτεί ταχύτητα, αλλά η μάθηση απαιτεί ειλικρίνεια. Εκεί βρίσκεται το δύσκολο σημείο. Πολλοί οργανισμοί είναι γρήγοροι στην παραγωγή λύσεων, αλλά αργοί στην παραδοχή ότι οι υποθέσεις τους ήταν λάθος. Θέλουν agile διαδικασίες, αλλά όχι αμφισβήτηση. Θέλουν data-driven αποφάσεις, αλλά μόνο όταν τα δεδομένα επιβεβαιώνουν την προηγούμενη άποψη. Θέλουν πειραματισμό, αλλά χωρίς το πολιτικό κόστος του αποτυχημένου πειράματος.

Η πραγματικά καινοτόμος επιχείρηση δεν είναι εκείνη που έχει τις περισσότερες ιδέες. Είναι εκείνη που έχει τον καλύτερο μεταβολισμό γνώσης. Μετατρέπει παρατηρήσεις σε αποφάσεις, αποφάσεις σε πειράματα, πειράματα σε μάθηση και μάθηση σε νέο σχεδιασμό. Δεν αντιμετωπίζει την αγορά ως κοινό που πρέπει να πειστεί, αλλά ως σύστημα που πρέπει να κατανοηθεί.

Στο τέλος, η καινοτομία δεν είναι το αντίθετο της αποτυχίας. Είναι η πειθαρχημένη αξιοποίησή της. Οι επιχειρήσεις που μαθαίνουν, επιβιώνουν ακόμη και όταν κάνουν λάθη. Οι επιχειρήσεις που δεν μαθαίνουν, αποτυγχάνουν ακόμη και όταν κάποτε είχαν δίκιο.

Βιβλιογραφία

• Argyris, C. and Schön, D.A. (1978). Organizational Learning: A Theory of Action Perspective. Reading, MA: Addison-Wesley.
• Christensen, C.M. (1997). The Innovator’s Dilemma. Boston: Harvard Business School Press.
• Edmondson, A.C. (2018). The Fearless Organization. Hoboken: Wiley.
• Ries, E. (2011).The Lean Startup. New York: Crown Business.
• Senge, P.M. (1990). The Fifth Discipline. New York: Doubleday.